هدف از جمع آوری آخرین اطلاعات و به اصطلاح روزآمد کردن گزارش ها، خلاصه کردن مطالب عنوان شده در مجلات مهم و اطلاع رسانی به همکاران می باشد. آنچه را که در این مقاله ملاحظه می نمایید از مجلات آرتروپلاستی و جراحی مفصل استخوان آمریکا، و کنگره های عمده سال 2004 استخراج شده است تا با تاکید بر نکات ظریف و دقیق از آخرین دست آوردهای پژوهش گران بتوانیم آنان را در پزشکی روزانه بکار بگیریم و همچنین در اختیار بیماران مان قرار دهیم، با دانش بر آن که این عمل جراحی به اندازه بای پس عروق قلب در ارتقای کیفیت زندگی بیماران موثر است.

مقدمه: مفصل زانو از جمله مهمترین مفاصل بدن است که تحت تاثیر بیماری های مختلفی قرار دارد. استئوآرتریت شایعترین بیماری درگیر کننده زانو است که باعث علایمی از جمله درد، تورم، محدودیت حرکتی و ناتوانی فرد می شود. روش های درمانی متعددی از جمله درمان دارویی، فیزیوتراپی و درمان های جراحی از قبیل دبریدمان آرتروسکوپیک و تعویض مفصل زانو برای این بیماری به کار گرفته شده اند. تعویض مفصل زانو از جمله موثرترین روش های درمانی برای این بیماری شمرده می شود. این بررسی برای ارزیابی عملکرد زانو پس از عمل تعویض مفصل زانو طراحی شد. مواد و روش ها: این مطالعه که از نوع قبل و بعد (before and after) بود، در یک بیمارستان آموزشی انجام شد و در جریان آن 57 بیمار که جراحی تعویض مفصل زانو برای آنها انجام شده بود مورد بررسی قرار گرفتند. تمام بیماران قبل و بعد از عمل معاینه شدند و از نظر میزان درد با استفاده از پرسشنامه های KSS ،WOMAC و SF-36 بررسی شدند. همچنین، رادیوگرافی بعد از عمل بیماران با استفاده از فرم KSRE مورد آنالیز قرار گرفت. یافته ها: از مجموع 57 بیمار مورد مطالعه، 51 نفر زن و 6 نفر مرد بودند. میانگین سنی بیماران 62.5 سال بود. بیماران به طور متوسط 7.31 ماه پس از عمل جراحی مورد معاینه و ارزیابی مجدد قرار گرفتند. بر اساس فرم Kss، میانگین نمره عملکرد بیماران از 27±24.03 قبل از عمل به 8.93±69.66 بعد از عمل افزایش یافته بود و میانگین نمره زانوی بیماران از 7.58±40.43 قبل از عمل به مقدار 7.03± 82.38 بعد از عمل افزیش یافته بود. میانگین نمره WOMAC بیماران از 11.02±69.21 قبل از عمل به 5.92±25.73 کاهش یافته بود و نمره درد بیماران از 0.77±8.89 قبل از عمل به 1.00±1.54 بعد از عمل کاهش یافته بود. میانگین نمره پرسشنامه کیفیت زندگی SF-36 بیماران از 18.85±45.75 قبل از عمل به 17.86±65.26 بعد از عمل افزایش یافته بود. در بررسی نتایج تصویربرداری بیماران، میانگین زاویه آلفا 0.98±97.5، میانگین زاویه بتا1.11±89.78، میانگین زاویه گاما 1.62±2.57 و میانگین زاویه دلتا 0.81±86.38 بدست آمد. نتیجه گیری: جراحی تعویض مفصل در درمان استئوآرتریت زانو موثر است و با توجه به نتایج این بررسی، بهبود نمره درد، عملکرد زانو، دامنه حرکت و بهبود در کیفیت زندگی را در کوتاه مدت به همراه خواهد داشت.

پیش زمینه: تعویض مفصل زانو یکی از راه حل های نهایی برای بیماری های زانو با تخریب مفصل و علایم بالینی درد، دفورمیتی و محدودیت حرکتی می باشد. نتایج این عمل جراحی در مطالعات موجود در سایر کشورها عالی گزارش می شود. در کشور ما مقالات مربوط به نتایج تعویض مفصل زانو زیاد نیستند. شرایط اجتماعی و فرهنگی و اعتقادات مذهبی مردم در میزان رضایت مندی نقش دارد. هدف از این بررسی، ارایه نتایج کوتاه مدت تعویض مفصل زانو در کرمان بود.مواد و روش ها: در یک مطالعه با روش کارآزمایی بالینی و آینده نگر، 54 بیمار (11 مرد و 43 زن) مبتلا به تخریب زانو بین سال های 1381 تا 1385 در یک مرکز آموزشی- درمانی کرمان تحت درمان آرتروپلاستی زانو قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران 65 سال (80-41 سال) و میانگین زمان پیگیری 34.4 ماه (3 ماه تا 5 سال) بود. 46 زانو آرتروز و 8 مورد آرتریت روماتویید داشتند. داده های قبل و بعد از عمل با استفاده از برگه ارزیابی «انجمن زانو» مقایسه و وضعیت بیمار در مقایسه با سمت مقابل ارزیابی شد.یافته ها: بر اساس سیستم ارزیابی «انجمن زانو» 19 بیمار گروه A، 4 بیمار B و 31 بیمار C بودند. میانگین میزان بهبود درد از 33 قبل از عمل به 77 و ارزیابی عملکرد از 41 به 72 رسید. 96% بیماران از جراحی خود رضایت داشتند. یک مورد عفونت سطحی، یک مورد عمقی، 2 مورد تاخیر در ترمیم زخم مشاهده شد. سه مورد نیاز به تعویض دوباره داشتند که یک زانو به دلیل عفونت حاد 10 روز پس از عمل، یک مورد عفونت 16 ماه بعد از عمل و دیگری تغییر شکل جزء تی بیا پس از یک سال بود.نتیجه گیری: آرتروپلاستی در بیماران کرمانی با درصد بالای رضایت بیماران همراه است و شکست در کوتاه مدت بیش از همه به خطای تکنیک جراحی و عفونت مربوط می شود.

بیماری سل مفصل و استخوان بیماری مزمنی است که باعث تخریب مفاصل و استخوان ها می شود. بیمار حاضر، خانمی است که با علایم درد و تورم مفصل زانوی راست به بیمارستان امام حسین (ع) شاهرود مراجعه نمود.شکایت اصلی وی درد، تورم و محدودیت حرکت در مفصل زانوی راست بود که از دو هفته قبل از مراجعه ایجاد شده بود. سپس توده ای متورم و نسبتا بزرگ در پشت زانوی راست نمایان گردید که بعد از یک هفته دچار فیستول خود بخودی شد. درهنگام بستری، تب خفیف، تورم پشت زانوی راست، درد و محدودیت حرکت در زانوی راست وجود داشت. در بررسی های آزمایشگاهی ESR 55 گزارش گردید. در رادیولوژی مفصل زانوی راست  کاهش سطح و فاصله مفصلی وجود داشت. بررسی مایع مفصلی از نظر باسیل اسید فاست مثبت بود. پس از تایید سل مفصل زانو، رژیم درمانی استاندارد ضد سل شروع شد و پس از 2 ماه، علایم درگیری مفصل زانوی راست برطرف گردید.

مقدمه: عمل جراحی تعویض مفصل ران با کاهش درد و اصلاح کجی های زانو و بهبودی در حرکات مفصل زانو در حال حاضر بهترین درمان جراحی زانوی دردناک استنوآرتریتی در بیماران مسن می باشد. در این مطالعه نتایج کارآیی تعویض مفصل زانو در بیماران مسن با توجه به بیماران از این عمل در عرض 5 سال بررسی شده است.روش کار: این پژوهش طولی از سال 1376 تا 1381 در بیمارستان قائم (عج) در بیمارانی که تحت عمل جراحی تعویض مفصل زانو قرار گرفته اند انجام شده است. جامعه مورد پژوهش، 27 بیمار با 31 زانوی تعویض مفصل که بین 60 تا 79 سال سن داشتند، بودند. 10 بیمار از بررسی حذف شدند. 17 بیمار با 21 زانوی عمل شده پیگیری شدند. کلیه عمل ها با پروتزهای زانو با سیمان انجام شد و فعالیت بدنی بیمار با امتیازبندی انجمن زانو تگنرولی شلم بررسی شد. رادیوگرافی های بعمل آمده از بیماران از نظر دوام و شل شدن پروتز نیز مطالعه گردید.یافته ها: نتایج حاصل بر اساس سیستم انجمن زانو، امتیاز زانو به طور متوسط 94 و میانگین درجه حرکات زانو در بیماران 89 درجه شد. در 19 زانو (90%) حرکات زانو در حد خوب و عالی بود. متوسط فعالیت بدنی بیمار از 1.3 امتیاز قبل از عمل به 3.5 امتیاز بعد از عمل رسید. به جز دو بیمار بقیه بیماران از درجه فعالیت بدنی خوبی بعد از عمل برخوردار بودند. نتیجه  گیری: عمل جراحی تعویض کامل مفصل زانو با پروتز سیمان دار در بیماران مسن با زانوی استئوآرتریتی وقتی که درمان های دیگر جراحی موثر نیست بهترین روش درمانی است. در 2.5 سال بررسی بیماران مورد مطالعه، سائیدگی پری ایتلن، استئولیز و شل شدن پروتز برای بیماران مسن عارضه قابل توجهی نبود. اگرچه این عوارض در مدت زمان طولانی مساله ساز خواهد شد.

فقدان یا جوش خوردگی مادرزادی استخوانی مفصل زانو به صورت ایزوله یا همراه با سایر اختلالات، بیماری بسیار نادر می باشد هدف از این مقاله معرفی یک مورد فیوژن استخوانی مفصل زانوست که هیچ صفحه رشدی در اطراف محل مورد انتظار در زانو رویت نشد و بیمار با اصلاح ناهنجاری و بلند کردن اندام در دو مرحله درمان شد.

1سابقه و هدف: آسیب و اختلالات مفصل زانو به دو دسته کلی آسیب های ضربه ای و غیرضربه ای شامل بد شکلی های اسکلتی همچون زانو پرانتزی(ژنوواروم) و زانو ضربدری(ژنو والگوم) تقسیم می شوند. ژنو والگوم و ژنو واروم از جمله شایع ترین ناهنجاری های ناحیه مفصل زانو می باشد که می تواند به طور مستقیم بر کیفیت زندگی اجتماعی افراد نقش داشته باشد. با توجه به اهمیت تعیین میزان آن در جامعه جوانان، این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین وضعیت ژنو والگوم و ژنو واروم با شاخص های آنتروپومتریک بدن در دانش آموزان مدارس ابتدایی سطح شهرستان دزفول در سال 1401، تعیین گردید. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی-تحلیلی، درسال1401 درسطح مدارس ابتدایی شهرستان دزفول بر روی 400 نفر از دانش آموزان مدارس دخترانه و پسرانه بین سنین 7 تا 11 سال انجام شده است. پس از اخذ رضایت و دریافت اطلاعات دموگرافیک شامل سن، جنس، قد، وزن، شاخص توده بدنی، سوابق خانوادگی و فاصله بین تروکانترهای بزرگ استخوان ران از طریق پرسشنامه، برای ارزیابی تغییر شکل وضعیت اندام تحتانی، شرکت کنندگان باید به صورت ایستاده به نحوی که زانو در حالت اکستنشن کامل باشد و قوزک های دو پا به گونه ای به هم چسبیده باشد که استخوان کشکک هر دو سمت رو به سمت جلو باشند. در این حالت فاصله بین دو اپی کندیل داخلی استخوان های فمور(برای ارزیابی ژنو واروم) و فاصله بین دو قوزک داخلی (برای ارزیابی ژنووالگوم) به وسیله خط کش مخصوص اندازه گیری و ثبت گردید. یافته ها: نتایج توزیع فراوانی نشان داد2/5 درصد از افراد مورد مطالعه دارای ژنو والگوم (پا ضربدری) و 11/5درصد از آن ها دارای ژنو واروم(پا پرانتزی) بودند. این آمار در مجموع نشان دهنده وجود اختلالات اسلکتی به میزان 14 درصد در جمعیت مورد مطالعه بود. هم چنین نتایج این مطالعه نشان داد که تنها 2/2 درصد از افراد مورد مطالعه دارای سابقه خانوادگی عارضه های اسکلتی عضلانی همچون ژنو والگوم و ژنو واروم بوده و 97/5درصد از آن ها سابقه خانوادگی نداشتند که نشان دهنده نبود ارتباط معنی دار بین بروز اختلالات و سابقه خانوادگی بود(0/187P=). بررسی ها نشان داد بین میانگین سن و مشاهده اختلال ژنو واروم و ژنو والگوم ارتباط معنی داری وجود دارد به نحوی که با افزایش سن، افراد بیش تری درگیر اختلال بودند(0/001P<). هم چنین بین افزایش قد و وزن و بروز این اختلالات ارتباط معنی داری مشاهده گردید(0/001P=). جالب توجه است که نتایج این مطالعه ارتباط معنی داری بین فاصله بین مفصل هیپ با ناهنجاری های ژنو والگوم و ژنو واروم نشان دادند(0/05P<). استنتاج: اگرچه با توجه به جامعه آماری مورد مطالعه میزان اختلالات در جمعیت نمونه درصد خیلی بالایی نداشت، اما بررسی های آماری در این مطالعه ارتباط معنی داری بین شاخص های دموگرافیک و اختلالات مفصل زانو را تایید کرده است. وجود ارتباط بین قد، وزن، سن و سایر شاخص های مهم آناتومیک همانند فاصله بین مفصل هیپ با ژنو واروم و ژنو والگوم احتمالا نشان دهنده روند رو به افزایش مشاهده این اختلالات در جامعه با رشد و تغییرات فرم سیستم اسکلتی باشد که نیازمند انجام مطالعات با جامعه آماری وسیع تری است. نتایج این تحقیق می تواند به عنوان یک زنگ خطری برای سلامت جامعه، مورد استفاده سیاست گذاران سلامت جامعه قرار گیرد تا با تدوین برنامه ها و استراتژی های مناسب از میزان بروز این اختلال مخصوصا در سنین پایین جامعه جلوگیری به عمل آید.

پیش زمینه: برای تشخیص پارگی رباط متقاطع قدامی زانو روش های مختلفی به کار می روند؛ دستگاه لقی سنج زانو با الگوگیری از دستگاه مفصل سنج زانو KT با امکانات بیشتر طراحی و ساخته شد. هدف بررسی اعتبار این دستگاه در تعیین پارگی های رباط متقاطع قدامی زانوست.مواد و روشها: برای اعتبار سنجی دستگاه، آزمون هایی روی 60 فرد سالم و 20 بیمار انجام شد و تحلیل آماری تابع ممیز روی داده ها صورت گرفت.یافته ها: از 30 آزمون انجام شده تکرار پذیری دستگاه برای اختلاف جابه جایی پلاتو تی بیا نسبت به فمور بیش از 90% موارد کمتر از 1.6 میلی متر بود. برای بررسی اثر محل اعمال نیرو، در دو محل نیرو اعمال شد و از بین دستگیره های دستگاه، دستگیره نزدیک مفصل انتخاب گردید. با استفاده از آزمون تحلیل ممیز، حساسیت و اختصاصی بودن دستگاه در تشخیص پارگی رباط متقاطع قدامی به ترتیب 85% و 95% محاسبه گردید.نتیجه گیری: دستگاه مفصل سنج طراحی شده یک وسیله حساس و اختصاصی در تشخیص پارگی های رباط متقاطع قدامی است و به عنوان یک روش عینی برای درجه بندی میزان لقی زانو توصیه می شود.

زمینه و هدف: آرتروز زانو یکی از بیماری های شایع و ناتوان کننده در سنین بالا می باشد. با توجه به این مطلب که تعویض مفصل زانو درمان قطعی و نهایی این بیماری محسوب می شود در این مطالعه به بررسی نتایج کوتاه مدت این روش درمانی می پردازیم.روش بررسی: در این مطالعه 34 بیمار با آرتروز زانو که در یک دوره پنج ساله (1380-85) به مرکز درمانی بیمارستان دکتر علی شریعتی مراجعه کرده بودند تحت عمل تعویض مفصل زانو قرار گرفتند. موارد مورد بررسی شامل سن و جنس بیماران، بررسی نتایج عمل با سیستم knee society knee score قبل و بعد از عمل، علت آتروز زانوی بیمار، نوع پروتز مورد استفاده و عوارض عمل جراحی بود.یافته ها: بیماران مورد مطالعه شامل 20 زن و 14 مرد با میانگین سنی 67.37±5.25 سال و دامنه سنی (51-78) بودند. در 15 مورد عمل جراحی انجام شده تنها در زانوی سمت راست بیمار و در پنج مورد در زانوی سمت چپ بیمار و 14 مورد هر دو زانوی بیمار تحت عمل جراحی قرار گرفته است. میانگین امتیاز عملکردی زانو (functional score) از 4.14±32.68 قبل از عمل (26-45) به 6.45±68.67 بعد از عمل (59-82) رسید و میانگین امتیاز زانو  (knee score)از 3.85±30.6 قبل از عمل (22-39) به 6.34±86.4 بعد از عمل (73-92) رسید.نتیجه گیری: با توجه به بهبود قابل ملاحظه knee score و functional score زانوی عمل شده و عوارض اندک جراحی، توصیه می شود این عمل در صورت برقراری اندیکاسیون آن در اسرع وقت انجام شود زیرا که با مراجعه دیررس عوارض عمل جراحی تعویض مفصل زانو افزایش پیدا می کند.